چه دارم می گویم؟!!!
کاش به کودکی هایم بر می گشتم که تنها وسوسه روزگارم داشتن عروسکی بود که جیب خالی پدرم آن را از من دریغ می کرد...که تمام دغدغه روز و شبم دوختن پیراهنی ظریف بود بر تن عروسک پیرم که زیبایی پنهانش را به رخ عروسک زیبای پشت شیشه ای سخت بکشم...و چه شکستی خوردم وقتی مادرم ناخواسته لباس آرزوهایم را دور انداخت...می دانی ؟آن پیراهن کوچک تکه ای از بهترین لباس آن روزهایم بود که پاره کردم...چقدر شکست خوردم من آنروز...

و انتهای داستان وسوسه های بی سرانجام من به تو رسید... میدانی؟ من همیشه در وسوسه های دلم شکست می خورم...همیشه چیزی ناپیدا...چیزی ماورای دید من و تو...چیزی که مخالف عواطف من است خواسته هایم را می میراند...و من می نشینم و فقط دور شدن آرزوهایم را می بینم!!!راستش پوست کلفت شده ام...دردم نمی گیرد به این زودی ها...فقط زجر می کشم خورنده...آنقدر که چاک چاک می کند هوای وسوسه ام را...آنقدر که سبب می شود دیگر مصدری به نام خواستن در من بی معنی شود...

وقت رفتن است...با تمام خواستن هام...

من عادت کرده ام همیشه دست های دراز شده به سمت رویاهای اندکم را - که حالا تا همیشه دیگر نیستند- جیــــــــــــــــــــــــــــز کنم

نمی دانم حالا که می نویسم چقدر گریه قرار است آستین های لباسم را شــــــــــور کند بی تو...اما قول می دهم دیگر وسوسه نکنم برگردی...

شاید هم حکایت پایانِ ناپیدای ما به از دست رفتنم برسد... نگرانم نباش...قول می دهم زیر خاک دیگر دردسر نکشم...

  من برای هر حادثه ای قربانیم...                                     

        دوستت دارم       

مهدیس  تنها